Priča o Dimetovoj karijeri sve je samo ne kliše. U njoj nema hoda po udobnim, utabanim stazama, rutine u edukaciji, opštih mesta o prvim koracima, mistifikacija o profesionalnoj disciplini, konvencionalnih epizoda ili anegdota.
Bio je to, naprotiv, dug, neobičan i bolan put, otpočet kasno, prevaljivan dugo, put ispunjen verom u sebe i svoju muziku – i iznad svega – neugasivom strašću za pevanjem.
Ako u toj priči postoji išta prepoznatljivo, onda je to matrica o poznoj vokaciji, povest o umetniku koji je svoj dar i autentičnu potrebu da ga ispolji otkrio relativno kasno, prihvatio ga strasno, razvio brzo i ostao mu zanavek odan.

Vreme koje je ovom trenutku prethodilo, bilo je u Dimetovom životu ispunjeno velikim brojem raznovrsnih aktivnosti, u neverovatnom dijapazonu od živopisnih i veoma izazovnih do suvoparno konvencionalnih – od mladalačke žedji za pozornicom i izletom u svet dramske glume (uz nekoliko manjih uloga na profesionalnoj sceni, uključujući i neka od glavnih beogradskih pozorišta), te sitnih trgovačkih i barmenskih poslova – sve do uspešnog činovničkog rada na prodaji polisa osiguranja. Ove godine prividnog lutanja ostavile su, medjutim, važan trag: uz urodjenu muzikalnost i snažnu ekspresivnost, i uz tehniku stečenu pevačkim usavršavanjem, taj trag postao je kvalitet od značaja – širina životnog iskustva i poznavanje ljudske prirode obogatili su Dimetovu interpretaciju, unoseci u nju i dubinu razumevanja i kompleksniju emocionalnost.